Kick-off

Technisch gezien was afgelopen dinsdag de start van mijn tweede revalidatie-periode, de intakes: praten dus. Realistisch gezien is vandaag, de 2e keer therapie, de echte kick-off. Net zo spannend weer, al ben ik een stuk relaxter wat betreft mijn uithoudingsvermogen. Ik bemerkte dat ik me onnodig zorgen maakte over of ik het wel zou trekken al die drukte en zelfstandigheid.

In mijn eentje ben ik een stuk sterker en moediger dan wanneer ik onder begeleiding op stap ben. Vreemd maar waar. Aan de ene kant is het natuurlijk heel logisch maar aan de andere kant ook heel typisch. Ik voel me vele malen capabeler wanneer ik alleen ben dan wanneer ik met iemand ben. Dat is natuurlijk wel erg fijn!

Goed, de echte kick-off dus. Met de ergotherapeute ga ik vandaag naar mijn rolstoel kijken. Ik wil een ander zitkussen, want die ik nu heb dat is het meest basic stukje foam wat je je maar kan voorstellen en dat is niet prettig aan mijn kont. En ik wil ook graag een voetenplankje zodat mijn enkels en voeten veilig zijn, ik schiet nu nog wel eens door mijn voetensteun heen en dat is eng en soms ook pijnlijk. Daarnaast moeten we ook even kijken naar mijn algemene houding in de stoel omdat ik nu veel meer en actiever in mijn stoel zit dan voorheen. Kick-off deel 2 is met de fysiotherapeut. Ik heb werkelijk geen flauw idee wat we gaan doen maar ik heb er zin in! Kom maar op!

Het is heerlijk weer zelf de deur uit te gaan, zelf dingen te doen en ook te kunnen. Ik ben sterker dan ik me soms voel.

Heb jij dat ook wel eens? Denken dat het misschien maar net gaat, maar dat dan blijkt dat je het gewoon kan! Dat voelt wel heel goed toch?!

Zonder bril

Of het nou echt zinnig was om de halve dag zonder bril rond te lopen weet ik niet. Helder zien doe ik dan niet. Maar het weerhoudt me er wel een beetje van te veel naar schermen te staren. En dus heb ik bijgetankt en gerelaxt. Ik ben benieuwd hoe ik me morgen voel.

Gisteren was wel inspannend maar ik ben gelukkig niet oververmoeid. Een beetje moe ben ik wel dus ik hou het vandaag kort.

Kort nieuws

Het ging goed. Veel gepraat. Ben niet heel moe. Ben benieuwd hoe ik me morgen voel. De kick-off was in ieder geval goed. Op naar een goed reva-traject.

*Proost*

No way back

Lekker geslapen Sas? Lekker geslapen hoor.

Goed gegeten Sas? Ja, buikje rond.

Beetje zenuwachtig misschien? Dat ook, gezonde zenuwen denk ik.

Veel succes he, je kan het! Ja, vast wel, maar nu ben ik gewoon een beetje nerveus.

Vanaf 14.15 kan er aangebeld worden door de taxi-meneer. Op naar Rijndam. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Spannend man. Niet normaal.

[titelloos]

Deze post heeft geen naam omdat ik niet weet hoe ik ‘m moet noemen. Ik ga, Nu echt, Durf ik dat wel en Morgen weer, waren allemaal goede kandidaten geweest. Maar bij invoeren bleek elke keer dat het toch net niet die allesomvattendheid die de titel deze keer nodig had.

Het is zo… Morgen is het weer zo ver, revalidatie vangt weer aan. Ik ga. Nu echt. Durf ik dat wel. En morgen dus weer. Het gaat weer beginnen en ik vind het rete spannend. Ik ben benieuwd wat mijn lijf gaat zeggen als het morgen weer achter de rug is. Een titelloze post past mooi bij het gevoel wat ik heb. Zin, onzin, zenuwen (letterlijk en figuurlijk), geen idee, veel verwachtingen en de tegenwoordigheid van geest dat het werkelijk vanalles kan worden. Titelloos dus en morgen gaan we knallen!

Morgen lopen, maar nu eerst slapen.

Niet te stoppen

Vandaag was ik eens een keer niet de zieke in huis. Enssan en z’n maag-darmstelsel konden het even niet zo goed vinden met elkaar en dus waren ze vandaag een dag ziek thuis. Nu gaat het wel weer ok geloof ik, alles is weer tot rust en morgen kan ie echt wel weer werken.

Vandaag heb ik gewerkt, niet voor een ander, maar wel voor mezelf. Vanochtend begon ik met recepten los peuteren bij de huisarts en de neuroloog. Daarna de nieuwe apotheek vragen of ze dat even langs willen brengen en hoe het zat met herhaalrecepten. Daarna werd het wel tijd om vervoer voor morgen te regelen zodat ik tijdig bij mijn nieuwe reva-sessie’s kan zijn.

Die eersten waren een kwestie van ‘zo gezegd zo gedaan’, maar die laatste. Jongens wat een ellende! Lieve, lieve, lieve Zorgvervoer Centrale Nederland, wat is het bij jullie toch een ellende aan de telefoon. Allereerst kost het me 21 cent per minuut (10 cent plus de 11 cent die ik aan mijn provider lap). Dan ten tweede zijn er tussen de 6 en 12 wachtenden voor me. Dan, tot overmaat van ramp, kom ik niet bij een telefonist uit maar word ik op de faxlijn geslingerd! ‘Hoe ken?!’ gillen wij dan elke keer. Dat zou toch niet moeten moeten?! Goed uit irritatie zoek ik mijn uitweg digitaal: gelukkig kan ik jullie ook mailen om mijn tripjes te boeken. Zo gezegd zo gedaan. Waarom bieden jullie dat niet duidelijker aan en eventueel met een leuk formuliertje dat het nog makkelijker maakt… Dat zou zoveel gezucht (en geld!) schelen.

Om 2 uur kwam de consulent van MEE om het bezwaar tegen Individuele Voorzieningen door te spreken. Een uur of wat later was alles doorgesroken. Goed gesprek, duidelijk, handig, helder. Voor 8 oktober gaat het bezwaar de deur uit. WMO’ers maak je borst maar nat!

Vandaag eten we…

De aardappel-wortelgratin die nu in de Allerhande staat. Dat leek me lekker, makkelijk en een uitgelezen kans om de plakjes-snijfunctie van de nieuwe keukenmachine te testen. Nou ik kan je vertellen: die functie werkt prima!De gratin ziet er ongegratineerd perfect en lekker uit, dus die zal ook vast en zeker heerlijk smaken.

Deze week nog meer feest op het bord: groenten-tulband in een krokant korstje met kaas en gerookte zalm, een wrap met houmous en geraspte wortel salade met wat kip en gestoomde zalm met honing, gestoomde broccoli en gestoomde aardappelschijfjes in schil. En dat alles zonder pan! We zijn de gelukkige eigenaars van een stoomkoker en een combimagnetron en daar komen we dus een heel eind mee zoals je ziet, no need voor oneindig kant en klaar maaltijden!

Nu ik dit tik zit ik ook nog even in ons Jamie Oliver kookboek te bladeren en daar staan nog wel een hele boel lekkere recepten in die ik binnenkort eens uit ga proberen.

Te?!

Het kan toch niet te goed gaan? Dat alles zo lekker en voorvarend gaat de afgelopen dagen is eigenlijk best eng. En nog enger is het als het dan even, of gewoon, niet lukt. Nu het zo op rolletjes gaat denkt de mentale mallemolen in mij dat het dan ook wel gewoon allemaal kan zoals het vroeger ook ging. Niet dus, dat gaat natuurlijk niet.

De schakelaars gaan niet zo makkelijk meer om in mijn hoofd en ze willen nog wel eens zomaar weer omslaan. Het lijkt er op dat het toch echt allemaal meer moeite kost om dingen te begrijpen. Zo kon ik vroeger klik, klik, klik door een programma klikken en het was gefixt. Nu lijkt het afentoe dat ik het gewoon niet begrijp, het niet kan vinden en het dus even niet voor elkaar krijg of dat het me zoveel energie en moeite kost dat ik na een half uur knock-out op de bank lig.

Het moet dus anders, soms. Ik wil natuurlijk alles doen zoals ik het deed en ben zoals het hoort bij verandering momenteel nog gigantisch in protest. Dat heb ik geleerd op school: in het boekje ‘The essence of change’ staat die verander-curve mooi beschreven – shock, disbelief, depression – acceptance of reality and letting go – new behaviours, new lifestyle, search for meaning and internalization. Heel mooi is te merken dat dat ook gewoon toepasbaar is op jezelf. Door deze inzichten kom ik misschien wel sneller tot een vorm van acceptatie? Misschien wel, maar voor nu is het nog even zoals het is: een beetje te en een beetje anders.

Dichtbij

Nu alles zo lekker loopt vliegt de tijd. Dat is aan de ene kant natuurlijk hardstikke mooi. Soms lijkt het ook dat je dan minder moe wordt omdat de tijd toch snel voorbij gaat. Je krijgt er op de een of andere manier minder de kans voor misschien. Aan de andere kant betekend een tijd die snel voorbij gaat ook dat evenementen waar je tegen op ziet die nog in het verschiet liggen heel veel sneller dichter bij komen. Minder fijn.

Voor me uit schuiven gaat niet want die afspraken bij de uroloog staan al. Helaas. Elke keer dat ik er aan denk moet ik een koude rilling van me afschudden. Buisjes op plekken waar je ze niet wilt hebben, mensen die je daar beneden bekijken en hoogstwaarschijnlijk enorme uitputting na afloop. Ik heb de boekjes die ik mee heb gekregen ergens verstopt waar ik ze nog niet kan vinden. Het schijnt niet echt pijn te doen, maar aangezien ik over het principe ontspannen ‘down there’ niet echt controle heb weet ik niet of dat bij mij ook het geval zal zijn.

Ieeehs en Aaahs gieren door mijn hoofd als ik er aan denk. De enigste remedie is dan er dus maar nog even niet aan denken. Even met de kat spelen ofzo en een post zoals deze schrijven. Hoe dan ook komt het allemaal aardig dichtbij die 2 oktober en man man man wat heb ik daar toch geen zin in. Echt niet. Gelukkig gaat m’n mams mee.

5e jaars – 5 jaren in vogelvlucht

2003-2008

Een blanco Zeeuws meisje dat van scheikunde hield en nog nooit alleen in de grote stad was geweest. Dat was ik. Ambitieus, emotioneel en een gedreven vastbijtertje. Zo kon je me wel typeren in het eerste jaar van de opleiding. Heen en weer treinen, want ik woonde nog bij pa en ma in Middelburg. Zware tas, laptop mee, trein vertraging, geen punt. Ik zorgde wel dat ik er was en dat het voor elkaar zou komen.

Jaar 2 begon ik echt te groeien, meer op projectbasis werken, alles regelen, overal boven op zitten en leren. Ik leerde uit de boeken, maar ook in het echie, te leven, te incasseren en te begrijpen dat niet alles gaat zo als jij misschien het liefst zou willen. En in jaar 2 ging ik “op mezelf”, weg bij paps en mams, mijn eigen veilige haven creëren.

Dan denk je jezelf wat beter te kennen en te weten wat je kan en wil. Een groot bedrijf, marketing, nette pakken, grootse zaken. Stage lopen bij een internationaal bedrijf. Dat pakte toch minder goed uit dan gedacht, ik stop verstandig bij dit bedrijf. Dan loopt het ook nog spaak in mijn relatie en ga ik weer al “op mezelf” maar dit keer alleen.

Dan kom je in het laatste jaar aan, heerlijk om weer even in de schoolbanken te zitten, nog even les en dan niet meer. Mijn tweede stage is een stuk succesvoller, een bewuste keuze voor een vak, Account Executive, en een bewuste keuze voor een bedrijf met open sfeer, persoonlijker. Ik kom terecht in een geweldige omgeving, ik bloei helemaal op en leer veel, heel veel. Ik weet op dat moment, dit is het, dit wil ik worden.

Dan gebeurt wat je niet kan voorspellen. Ik kan bijna niet meer lopen, er is iets goed fout in mijn lijf. Voor ik het weet moet ik stoppen met werken en verandert mijn leven voorgoed. Ik heb de Ziekte van Devic.

Nu, een jaar later, is mijn leven weer wat op orde, beter ben ik niet, maar ik ga echt afstuderen.