Ik kan het niet aanzien

Op tafel lagen foto’s. Foto’s van vroeger. Alleen al bij de gedachte aan vroeger schiet ik vol. Ook al is het heel vroeger, toen mijn moeder 21 was en ik nog niet bestond, of is het een beetje vroeger, toen ik 16 was en wat minder zorgen had. Tranen met tuiten en een gevoel van oneerlijkheid. Het is geweldig herinneringen te hebben, maar ik kan er niet aan denken, niet van genieten, ik kan het niet aanzien.

Vroeger is moeilijk, want vroeger was alles beter, dat wist ik toen alleen nog niet. Nu is het ook allemaal wel leuk enzo, maar vroeger… Toen was het toch echt beter. Er schieten nu tig plaatjes door mijn hoofd: Saskia op een paard, Saskia in de dansschool, Saskia bij d’r HAVO-diploma uitreiking, Saskia op een festival… Plaatjes zonder rolstoel en bolle toet, zonder moeite en zonder vrees. Plaatjes die ik niet kan aanzien zijn dat. Daar heb ik het echt moeilijk mee, het zit me dwars.

Ik ben blij met alles wat ik tot nu toe in mijn leven heb mee mogen maken, echt. Veel gedaan, meegemaakt, ik heb geleefd zoals ik wilde. Nu dit nieuwe leven is begonnen moet ik nog steeds een beetje wennen dat het allemaal anders is en niet altijd zomaar meer kan. De onbevangenheid is er wel een beetje af. En dat vind ik echt niet tof. Het zit me op het moment allemaal een beetje dwars of beter gezegd ik ben een beetje dwars. Ik wil niet erkennen dat het me dwars zit en dat is heel onhandig. Het besef is wel aanwezig, maar dat maakt het niet makkelijker.

Misschien helpt deze post. Het gaat allemaal wel op zijn plaats vallen. Want ik ben nog steeds dezelfde Saskia. Mijn moeder en ik concludeerden dat ik nog geen steek veranderd ben sinds deze foto, 20 jaar geleden, in de zomer van 1988 genomen is.