Te?!

Het kan toch niet te goed gaan? Dat alles zo lekker en voorvarend gaat de afgelopen dagen is eigenlijk best eng. En nog enger is het als het dan even, of gewoon, niet lukt. Nu het zo op rolletjes gaat denkt de mentale mallemolen in mij dat het dan ook wel gewoon allemaal kan zoals het vroeger ook ging. Niet dus, dat gaat natuurlijk niet.

De schakelaars gaan niet zo makkelijk meer om in mijn hoofd en ze willen nog wel eens zomaar weer omslaan. Het lijkt er op dat het toch echt allemaal meer moeite kost om dingen te begrijpen. Zo kon ik vroeger klik, klik, klik door een programma klikken en het was gefixt. Nu lijkt het afentoe dat ik het gewoon niet begrijp, het niet kan vinden en het dus even niet voor elkaar krijg of dat het me zoveel energie en moeite kost dat ik na een half uur knock-out op de bank lig.

Het moet dus anders, soms. Ik wil natuurlijk alles doen zoals ik het deed en ben zoals het hoort bij verandering momenteel nog gigantisch in protest. Dat heb ik geleerd op school: in het boekje ‘The essence of change’ staat die verander-curve mooi beschreven – shock, disbelief, depression – acceptance of reality and letting go – new behaviours, new lifestyle, search for meaning and internalization. Heel mooi is te merken dat dat ook gewoon toepasbaar is op jezelf. Door deze inzichten kom ik misschien wel sneller tot een vorm van acceptatie? Misschien wel, maar voor nu is het nog even zoals het is: een beetje te en een beetje anders.