Niet te stoppen

Vandaag was ik eens een keer niet de zieke in huis. Enssan en z’n maag-darmstelsel konden het even niet zo goed vinden met elkaar en dus waren ze vandaag een dag ziek thuis. Nu gaat het wel weer ok geloof ik, alles is weer tot rust en morgen kan ie echt wel weer werken.

Vandaag heb ik gewerkt, niet voor een ander, maar wel voor mezelf. Vanochtend begon ik met recepten los peuteren bij de huisarts en de neuroloog. Daarna de nieuwe apotheek vragen of ze dat even langs willen brengen en hoe het zat met herhaalrecepten. Daarna werd het wel tijd om vervoer voor morgen te regelen zodat ik tijdig bij mijn nieuwe reva-sessie’s kan zijn.

Die eersten waren een kwestie van ‘zo gezegd zo gedaan’, maar die laatste. Jongens wat een ellende! Lieve, lieve, lieve Zorgvervoer Centrale Nederland, wat is het bij jullie toch een ellende aan de telefoon. Allereerst kost het me 21 cent per minuut (10 cent plus de 11 cent die ik aan mijn provider lap). Dan ten tweede zijn er tussen de 6 en 12 wachtenden voor me. Dan, tot overmaat van ramp, kom ik niet bij een telefonist uit maar word ik op de faxlijn geslingerd! ‘Hoe ken?!’ gillen wij dan elke keer. Dat zou toch niet moeten moeten?! Goed uit irritatie zoek ik mijn uitweg digitaal: gelukkig kan ik jullie ook mailen om mijn tripjes te boeken. Zo gezegd zo gedaan. Waarom bieden jullie dat niet duidelijker aan en eventueel met een leuk formuliertje dat het nog makkelijker maakt… Dat zou zoveel gezucht (en geld!) schelen.

Om 2 uur kwam de consulent van MEE om het bezwaar tegen Individuele Voorzieningen door te spreken. Een uur of wat later was alles doorgesroken. Goed gesprek, duidelijk, handig, helder. Voor 8 oktober gaat het bezwaar de deur uit. WMO’ers maak je borst maar nat!